De narcist beschouwd

De mens een worm lijkt overdreven, maar is hoe de narcist zichzelf ziet. Let op ‘ziet’ want vreemd genoeg hebben extreme narcisten een heel laag of geen zelfbeeld.

In de definitie van Carl Rogers is een zelfbeeld het geheel van gedachten, ideeën, oordelen en gevoelens (cursivering van mij)  over onszelf (Bron?). Als we het woord opsplitsen; zelf – beeld, betekent een laag of ontbreken van een zelfbeeld dat er geen zelf is, probeer je zelfbeeld eens te wissen, dan verdwijnt het: ‘IK’.

Dit ‘ik’ vormt zich in de voortdurende wisselwerking en wederkerigheid met onze omgeving wat ons laat nadenken over het-zelf dat zich aan ons voordoet (Erikson). Zo komt het ‘ik’ tot stand door stil te staan bij onze mentale processen; emoties, motivaties en gedachten daarover. We observeren ons eigen gedrag en dat van anderen in een wederzijdse relatie, zo vormen we een oordeel en interpreteren hoe anderen over ons oordelen. In die wederkerigheid zijn wij spiegels voor elkaar waarin (h)erkenning plaatsvindt, al zullen we nooit we samenvallen met het beeld van de ander (behalve als mens). Het punt is dat zonder zelfbeeld er geen denken of voelen over een ‘ik’ kan zijn, terwijl dat de voorwaarde is om tot bestaan te komen in en te verschijnen aan de wereld.

Juist omdat extreme narcisten dit zelfbeeld missen, is er geen zelf dat hen tot bestaan brengt of laat verschijnen in of aan de wereld, om te kunnen bestaan moeten ze dat ‘ik’ construeren. Het probleem daarbij is dat dit geconstrueerde beeld niet verankert ligt of een werkelijk deel van hen is, het is broos en kwetsbaar en dat moeten ze ten koste van alles verdedigen omdat ze anders dreigen te verdwijnen in het niet-zijn.

dikDaarom ook moet hun zelf beter en grootser zijn dan van iedereen in hun omgeving. Vanuit de behoefte tot leven zoeken ze de constante bevestiging van bestaand en levend zijn door de bewondering op te zoeken. Iedereen die dat niet begrijpt of bekritiseerd bedreigt hen in hun bestaan en leven en is dat wat ten koste van alles voorkomen moet worden.

Dus waar voor ons anderen de spiegel zijn waarin de wederkerige (h)erkenning plaatsvindt, is dit voor de extreme narcist de hel die hem bedreigt, het slokt hem op en laat hem verdwijnen. Daaruit volgt dat de narcist om tot bestaan en leven te kunnen komen alles in zijn omgeving waar mogelijk zo inricht en aanpast dat het hem en alleen hem weerspiegelt. Dit tot leven kunnen komen is de reden dat hij kleineert, manipuleert en zijn bezit isoleert. Dus jij als degene die hem tot bestaan brengt moet hij beheersen, doet hij dat niet dan dreigt hij te verdwijnen.

Gelukkig is de macht van de meesten om de wereld volgens hun beeld en gelijkenis te vervormen beperkt tot hun leefomgeving. Daarbuiten zijn ze gedwongen zich te gedragen volgens de geldende normen, al zullen ze ook daar hun grootsheid constant bevestigd moeten zien waartoe ze de grenzen van betamelijkheid verkennen. Hun behoefte tot leven dwingt hen altijd net iets verder te gaan, net iets meer te doen dan personen zonder deze stoornis. Zo roept hun lef tegelijkertijd bewondering en walging op. De narcist weet dat hij altijd over een dun koortje balanceert, dat maakt hem fatalistisch, dondert niet, want als het knapt draait zich om, vertrekt en begint ergens anders weer opnieuw.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s