Het Voldemort mechanisme

Als slachtoffers van deze uitbuiting en terreur de onderliggende kwade opzet onthullen, worden ze letterlijk niet gehoord. Zelfs relaties uit de eigen omgeving reageren met ongeloof op wat je beschrijft; je was naïef, goedgelovig, instabiel en trouwens jij hebt altijd dat soort dingen? Zo leren slachtoffers de opzet te verbloemen – niemand hoort ze – behalve degenen die er ervaring mee hebben. Zo had ik op een gegeven moment een intake gesprek bij een nieuwe advocaat en had inmiddels geleerd alleen de feiten te benoemen. Halverwege informeerde zij of ik een idee had van de onderliggende oorzaak van het gedrag en twijfelend noemde ik toch het woord ‘narcisme’. Tot mijn verbijstering haalde ze opgelucht adem en zei: ‘gelukkig dan hoef ik dat niet uit te leggen’.

Voor mijzelf is dat moment een keerpunt geweest. Het verwonderde me al langer dat er blijkbaar een of andere club met ingewijden is die aan een woord genoeg hebben om te begrijpen waar het over gaat. Terwijl buiten de club verbloemend gesproken moet worden over dat waarmee je geconfronteerd bent. De vergelijking die opkwam was Harry Potter en het grote kwaad ‘Voldemort’. Terwijl iedereen refereert aan dit kwaad als: ‘hij die niet genoemd mag worden’, is Harry zo ongeveer de enige die dit kwaad bij naam noemt.

Hij begrijpt blijkbaar dat het zwijgen en verbloemen Voldemort de kans geeft in de schaduw te blijven opereren om van daaruit zijn smerige spel te spelen. Zodra je het licht erop zet en benoemt ontneem je het een groot deel van zijn macht. Het verzwijgen van het bestaan van pathologische narcisten (1 op de 100, 160.000 tot 170.000) is voor niemand goed, het is naar mijn idee het cultiveren van onbenul en heb toen besloten het ‘Voldemort mechanisme’ te doorbreken door man en paard te benoemen als het zich voordoet.

Door dit mechanisme tasten mensen in het duister over het bestaan van deze stoornis. Zo zijn ze slachtoffer van iets, maar waarvan blijft verborgen en zoeken de schuld bij zichzelf wat door de narcist vrolijk in de hand wordt gewerkt. De ontdekking van de opzettelijke kwaadaardigheid is dan, na het ongeloof, vreemd genoeg een enorme opluchting. Vreemd omdat het niets veranderd aan de feiten, wel aan de oorzaak.

Voor veel slachtoffers geldt dat zij ervan overtuigt zijn de storende factor in de relatie te zijn en de ander de enige die hun stabiliteit waarborgt. Volledig doordrongen van de eigen incompetentie en onwaardigheid, hebben ze geleerd God op hun blote knieën te danken dat dat hij – Hij – zich verwaardigd van hen te houden en in zijn omgeving te dulden.

Als ze dan de ziekelijk gestoorde aard ontdekken is er ongeloof, onbegrip en ontkenning gevolgd door een enorme opluchting. Ze zijn niet gek, hebben geen bordeline, maar zijn doodgewone mensen  met hun twijfels, onzekerheden en zwaktes die jammer genoeg tegen de verkeerde zijn aangelopen.

Hoewel het bij mij nog meevalt, want er is feitelijk slechts sprake van ernstige financiële uitbuiting, fraude, bedrog en verraad. Zijn anderen gestalkt, mishandeld, geterroriseerd, uit de ouderlijke macht ontzet, psychisch instabiel verklaard en er zijn zelfs voorbeelden van slachtoffers die tot zelfmoord zijn gedreven. Ik beschrijf deze verhalen niet, omdat het niet aan mij is het persoonlijk verhaal van slachtoffers die hierin leven of geleefd hebben te vertellen. Wel vraag ik de volgende keer te luisteren, niet met ongeloof te reageren en de ervaringen serieus te nemen. Probeer de onderliggende reden van het handelen niet te normaliseren, onderken dat er een psychische stoornis in het spel kan zijn. Je hoeft het niet te begrijpen om het te kunnen geloven.

Destabiliseren, desoriënteren, het innerlijke psychische conflict versterken, isoleren van de omgeving, minachting, fysiek en/of geestelijke dreiging, financiële uitbuiting en fraude. Al het normale is abnormaal en vice versa. Na de ontdekking weigerde mijn psyche letterlijk ‘het’ te be-grijp-en of be-vatten-en. De feiten lagen er, maar dat die opzettelijk, zonder spijt, schuld of schaamte waren gepleegd daar konden mijn hersenen niet bij. Nog steeds is het alsof er een mist over mijn psyche valt als ik de psychopathische onderstroom van het handelen probeer te bevatten.

Zoals bij de meeste stoornissen zijn er gradaties toch noemt Hare ze niet voor niets psychopaten, juist omdat ze stuk voor stuk zonder mededogen, empathie, spijt of schuldgevoelens hun strategie uitstippelen en iedereen gebruiken voor hun doel. Het Voldemort mechanisme moet doorbroken, omdat het handelen niet alleen desastreus is voor de gezinnen waarin zij leven, maar schadelijk voor de samenleving als geheel.

Na de ontdekking van deze stoornis was er de drang ‘het’ aan iedereen te vertellen maar merkte al snel dat er niet zoveel wilden luisteren. Ik voelde me afgewezen, want hoe kan iemand niets willen weten van de kwaadaardige opzet. Dat het niet alleen ging om deze ene brallerige hufter met een opgeblazen ego die niets anders kan dan liegen en bedriegen en kleineren omdat het zijn natuur is, maar om een psychische stoornis die wijdverbreid voorkomt. Waarom hadden mensen die er wel ervaring hadden geen uitleg nodig en wilden anderen er niets van weten? Er waren wel reacties zoals: ‘het is gestoord’, maar dat het werkelijk om een gestoorde ging kon niet worden onderkent. Het puzzelde, een aanwijzing was de mist over mijn eigen psyche als ik probeerde te begrijpen dat elk handelen, elke reactie, alles doordrongen was van de psychopathische onderstroom bedekt door een dun laagje normaliteit.

Door het herlezen van Clarissa Pinkola Estes’ verhalen uit de ontembare vrouw ontdekte ik dat mijn psyche zich blijkbaar beschermde tegen besmetting. Geen rare gedachte want het is algemeen bekend dat onze psyche verdedigingsmechanismen hanteert om te overleven. Dit bracht mij tot de conclusie dat het Voldemort mechanisme niet voortkomt uit onwil maar uit onmacht en dat ook de psyche van anderen zichzelf beschermt.

Mensen moeten hun ogen dus wel sluiten voor de onderliggende waanzin en het handelen de normaliteit in trekken. Zo bezien impliceert het mechanisme iets anders dan door Einstein gesteld dat niet de kwaadaardige mens het probleem is, maar de mensen die er niets aan doen. Maar hoe als de psyche weigert te onderkennen dat deze kwaadaardige inborst volop aanwezig en actief is in het dagelijkse leven. Dat er; vrienden, familieleden, collega’s, leidinggevenden en mensen met macht blijkbaar behept zijn met deze stoornis?

Toch, hoe vaak is er de gedachte ‘dat is toch niet normaal?’ zonder te onderkennen dat het niet alleen de omstandigheden zijn, maar het handelen werkelijke vanuit de gestoorde geest voortkomt. Opzettelijk, zonder schuldgevoel, schaamte of spijt zal hij zijn natuur volgen en handelt daarnaar. Gelukkig doen de autoriteiten wat we verwachten; veroordelen, opsluiten die handel en de sleutel weggooien, kunnen we rustig verder gaan met leven tot de volgende idioot zich aandient en onze comfort zone binnendringt.

Maar kijk om je heen – zijn het alleen de acties van enkelingen waarover we ons verwonderen of is er een beweging op bredere schaal? Wanneer voelen we de trilling van het abnormale, maar doen er het zwijgen toe. Op dit punt zou ik voorbeelden willen geven maar laat dat na, ik kan het niet hard maken en wil geen processen aan mijn broek. Daarom de vraag zelf eens een lijstje te maken en aan de hand van de behandelde kenmerken de checklist af te vinken. Zelf verwonder ik me over de exorbitante bonus cultuur – ‘het is binnen de regels’ – maar maakt het dat acceptabel? Terwijl er ook regelmatig berichten zijn dat die regels nogal creatief worden toegepast. De vergelijking met agent Smith wil ik hier aanhalen, wat nu als deze agent Smith het in onze wereld voor het zeggen krijgt?

Zoals gesteld viel het bij mij nog mee, al is schade groot met daarbij de emotionele impact en invloed op mijn omgeving die zich ernstige zorgen heeft gemaakt. Zoals mijn moeder die in die periode worstelde met longkanker en dus wel iets anders aan haar hoofd had dan de effecten van het handelen van zo’n hufter. Het boeide niet, heeft gewoon de deur achter zich dichtgetrokken en gaat vrolijk verder met zijn spel. Ik was niet de eerste en zal dus ook niet de laatste zijn. Later ontdekte ik dat hij na het beëindigen van een voorgaande relatie, nog regelmatig ‘spontaan’ binnenstapte. Onderken dus dat het voorkomt en bezie het handelen voor wat het is, dat voorbij omstandigheden er een psychopathische onderstroom aan ten grondslag ligt.


september 2016

Wat ik drie jaar geleden niet kon vermoeden is dat het zo snel zou gaan. Opponenten, kritische media, journalisten, homoseksuelen alles wat niet past in het picture perfect wordt verwijderd. Zie VPRO: de machtshonger van Poetin ‘Wat onze bevindingen laten zien is dat macht je ware zelf ontbloot. Je gaat je gedragen naar je geheime verlangens.’ En wat te denken van Donald Trump  laten we echt hopen dat hij nooit de kans krijgt te regeren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s